Hoe voorkom je dat glas barst? Waarom werkt de dubbelbuismethode voor infraroodverwarming eigenlijk zo goed?
Het maken van glaswerk vereist veel precisie. Je moet het glas snel opwarmen, maar als je dit te snel doet, kan de oppervlaktespanning niet meer worden vastgehouden en zal het glas in duizenden stukken breken. Om dit te voorkomen, gebruiken we dubbelbuismethoden met infraroodverwarming. Denk hierbij aan een ‘instantane warmtepiek’ die het glas beschermt tegen thermische schokken.
Het geheim zit in de vermogensregeling.
Met deze dubbelbuismethode kunnen we veel meer wattage in een klein gebied stoppen, zonder dat de verwarmingsunit te groot wordt. Maar vermogen is niet alles – controle is belangrijk.
Als je glas van koud naar heet brengt, kan het barsten als de buitenkant verbrandt terwijl de binnenkant nog steeds ijskoud is. Hier komt de dubbelbuismethode van pas: het reageert bijna instant. Zodra de controller de stroom uitschakelt, daalt de temperatuur meteen. Er is geen overblijvende warmte meer, waardoor het glas minder snel kan breken.
Betere warmteverspreiding, minder plekken met hoge temperaturen.
We gebruiken kwartsbuizen van hoge kwaliteit, omdat deze het infraroodlicht doorlaten zonder het te blokkeren. Door twee buizen in plaats van één te gebruiken, verspreidt de warmte zich beter over het glas. Hierdoor ontstaat een gelijkmatige verlichting, in plaats van plekken met hoge temperaturen die tot structuurproblemen kunnen leiden.
Het nadeel…
Deze lampen genereren enorm veel warmte in een zeer klein gebied. Als je koelfans en behuizingen niet sterk genoeg zijn, zul je problemen krijgen. Je riskeert dan beschadigde componenten of vervormde reflectoren. Je moet ervoor zorgen dat je ventilatie systemen goed genoeg zijn om de totale hoeveelheid warmte af te voeren. Anders bouw je gewoon een zeer dure oven die zelf weer kapotgaat.
Als je wilt dat dit perfect werkt, moet je deze elementen aansluiten op een SCR die snel kan reageren. Dit zorgt voor een responszeit van miliseconden. Dat maakt het verschil tussen een perfect stuk glas en een berg schroot.